pl
Koszyk
Lemairamin (WGX-50) jest oferowany przez Rexar jako chemiczny materiał referencyjny klasy badawczej do chemii analitycznej, identyfikacji związków oraz porównawczych procedur laboratoryjnych. Chemicznie identyfikowany jako (E)-N-[2-(3,4-dimethoxyphenyl)ethyl]-3-phenylprop-2-enamide, ten aromatyczny związek amidowy łączy dwa regiony aromatyczne pochodzące od fenylu ze sprzężonym układem propenamidowym i podstawnikami metoksylowymi i jest przeznaczony wyłącznie do kontrolowanych środowisk badawczych wymagających zweryfikowanej tożsamości chemicznej, spójnej dokumentacji strukturalnej oraz powtarzalnych porównań analitycznych.
Materiał klasy badawczej dystrybuowany przez Rexar na terenie Unii Europejskiej.
Lemairamin (WGX-50) (CAS 56361-03-6) jest dostarczany w szczelnie zamkniętym opakowaniu laboratoryjnym w celu zapewnienia identyfikowalności, integralności podczas przechowywania oraz właściwych procedur postępowania laboratoryjnego.
Rexar Technical Compound Datasheet (PDF)
Dane dotyczące struktury molekularnej oraz wybranych właściwości fizykochemicznych można znaleźć tutaj: Lemairamin (WGX-50) w PubChem
Lemairamin (WGX-50) jest aromatycznym związkiem organicznym o wzorze cząsteczkowym C19H21NO3. Jego architektura molekularna zawiera dwa regiony pierścieni aromatycznych połączone przez układ obejmujący amid powiązany segmentem etylowym oraz sprzężony szkielet propenamidowy.
Struktura zawiera jeden atom azotu i trzy atomy tlenu rozmieszczone pomiędzy funkcją amidową i dwoma podstawnikami metoksylowymi. Pierścienie aromatyczne, sprzężone podwójne wiązanie węgiel-węgiel, region amidowy i grupy metoksylowe zapewniają charakterystyczne cechy strukturalne odpowiednie do charakterystyki chromatograficznej, spektrometrii mas i analizy spektroskopowej.
Charakterystyczną cechą strukturalną Lemairamin jest obecność dwóch aromatycznych regionów pochodzących od fenylu. Jeden pierścień aromatyczny stanowi część segmentu fenylopropenamidowego, natomiast drugi zawiera sąsiadujące podstawniki metoksylowe.
Te regiony aromatyczne tworzą wiele sprzężonych środowisk protonowych i węglowych oraz zapewniają markery strukturalne, które mogą wspierać porównawczą identyfikację analityczną.
Lemairamin zawiera sprzężone podwójne wiązanie węgiel-węgiel położone obok grupy karbonylowej amidu. Ten nienasycony region propenamidowy tworzy elektronicznie połączony segment strukturalny pomiędzy pierścieniem fenylowym a funkcją amidową.
Sprzężony układ może wpływać na absorpcję ultrafioletową, zachowanie chromatograficzne i odpowiedź spektroskopową oraz zapewnia użyteczną sygnaturę strukturalną do porównań analitycznych.
Wzór cząsteczkowy C19H21NO3 opisuje strukturę zawierającą węgiel, wodór, azot i tlen rozmieszczone w kilku chemicznie odmiennych regionach strukturalnych.
Połączenie aromatycznych, nienasyconych, amidowych i eterowych elementów strukturalnych zapewnia wiele markerów analitycznych do porównawczej identyfikacji związku.
Lemairamin zawiera drugorzędową grupę amidową łączącą sprzężony region propenylowy z aromatycznym segmentem połączonym przez grupę etylową. Funkcja ta obejmuje jedną grupę karbonylową i jeden atom azotu i w znacznym stopniu wpływa na lokalną polarność cząsteczki.
Karbonyl amidowy może powodować charakterystyczne pasmo absorpcji w podczerwieni oraz możliwy do rozróżnienia rezonans węgla podczas analizy NMR węgla, natomiast azot amidowy może uczestniczyć w oddziaływaniach wiązań wodorowych.
Dwie grupy metoksylowe są przyłączone do jednego z pierścieni aromatycznych w strukturze Lemairamin. Te zawierające tlen podstawniki wprowadzają lokalną polarność przy jednoczesnym zachowaniu aromatycznego środowiska molekularnego.
Grupy metoksylowe mogą dawać charakterystyczne rezonanse protonowe i węglowe podczas analizy NMR oraz przyczyniać się do rozróżnialnego zachowania chromatograficznego i spektroskopowego.
Cząsteczka zawiera podwójne wiązanie węgiel-węgiel w części fenylopropenamidowej struktury. Ten nienasycony region jest sprzężony zarówno z pierścieniem aromatycznym, jak i z układem karbonylowym amidu.
Zdefiniowana konfiguracja (E) stanowi deskryptor strukturalny odróżniający Lemairamin od alternatywnych izomerów geometrycznych i może powodować charakterystyczne sygnały spektroskopowe.
Krótki segment etylowy łączy pierścień aromatyczny podstawiony grupami metoksylowymi z atomem azotu amidu. Ten region alifatyczny wprowadza elastyczność konformacyjną pomiędzy układem aromatycznym a funkcją amidową.
Środowiska metylenowe w obrębie tego segmentu mogą dawać rozróżnialne rezonanse protonowe i węglowe w NMR oraz wpływać na ogólną konformację molekularną.
Lemairamin zawiera funkcję amidową zdolną do uczestniczenia w międzycząsteczkowych oddziaływaniach wiązań wodorowych w warunkach analitycznych i w stanie stałym.
Tlen karbonylowy może działać jako akceptor wiązania wodorowego, natomiast wodór związany z amidem może pełnić funkcję donora. Atomy tlenu w grupach metoksylowych mogą również uczestniczyć w oddziaływaniach międzycząsteczkowych typu akceptorowego.
Cząsteczka łączy dwa stosunkowo hydrofobowe regiony aromatyczne z polarną funkcją amidową i dwiema grupami metoksylowymi. Powoduje to mieszany charakter strukturalny obejmujący rozbudowaną powierzchnię aromatyczną oraz lokalne funkcjonalności polarne.
Równowaga ta ma znaczenie przy doborze rozpuszczalników, przygotowaniu próbek oraz warunków chromatografii w fazie odwróconej.
Układy pierścieni aromatycznych i sprzężony segment propenamidowy tworzą stosunkowo sztywne regiony strukturalne, podczas gdy segment etylowy zapewnia ograniczoną elastyczność konformacyjną pomiędzy pierścieniem aromatycznym podstawionym grupami metoksylowymi a azotem amidowym.
Podwójne wiązanie węgiel-węgiel jest przedstawiane w konfiguracji (E), natomiast w standardowej reprezentacji molekularnej nie występuje tetraedryczne centrum stereogeniczne.
W warunkach chromatografii cieczowej w fazie odwróconej na retencję mogą wpływać dwa układy pierścieni aromatycznych, funkcja amidowa, podstawniki metoksylowe, sprzężone wiązanie podwójne oraz ogólna równowaga między hydrofobowymi i polarnymi regionami strukturalnymi.
Czas retencji i kształt piku mogą się różnić w zależności od składu fazy ruchomej, warunków gradientu, chemii fazy stacjonarnej, temperatury i stężenia próbki.
Metody LC mogą być stosowane do jakościowego porównania tożsamości, profilowania czystości oraz weryfikacji czasu retencji materiału referencyjnego Lemairamin.
Połączenie rozbudowanego charakteru aromatycznego z polarnymi funkcjami amidowymi i metoksylowymi może wymagać optymalizacji składu fazy ruchomej i chemii fazy stacjonarnej w celu uzyskania odpowiedniej retencji i symetrii piku.
Przy masie cząsteczkowej około 311,4 g/mol Lemairamin mieści się w zakresie mas odpowiednim do rutynowych analiz LC-MS. Odpowiednie techniki jonizacji mogą umożliwiać wykrywanie protonowanych, deprotonowanych lub adduktowych form molekularnych w zależności od składu rozpuszczalnika, warunków fazy ruchomej i parametrów aparatu.
Fragmentacja może obejmować region aromatyczny podstawiony grupami metoksylowymi, segment etylowy, funkcję amidową lub sprzężony segment fenylopropenylowy i może wspierać potwierdzenie struktury przy porównaniu z uwierzytelnionymi danymi referencyjnymi.
Analiza protonowego NMR może wykazywać charakterystyczne rezonanse związane z obydwoma układami pierścieni aromatycznych, protonami sprzężonego alkenu, grupami metoksylowymi oraz alifatycznymi jednostkami metylenowymi.
Analiza NMR węgla może dostarczać rozróżnialnych sygnałów odpowiadających aromatycznym atomom węgla, atomom węgla alkenowego, atomom węgla metoksylowego, atomom węgla segmentu łączącego oraz atomowi węgla karbonylowego amidu.
Analiza w podczerwieni może ujawnić charakterystyczne pasma absorpcji związane z karbonylem amidu, środowiskiem N-H, aromatycznymi wiązaniami C-H, alifatycznymi wiązaniami C-H oraz funkcjami C-O typu eterowego.
Karbonyl amidu może dawać wyraźne pasmo absorpcji wspierające porównanie strukturalne przy ocenie względem uwierzytelnionego widma referencyjnego.
Sprzężony aromatyczny szkielet molekularny Lemairamin zawierający wiązanie alkenowe może umożliwiać chromatograficzną detekcję UV. Odpowiednie długości fal detekcji powinny być dobierane na podstawie zmierzonych właściwości absorpcyjnych oraz zwalidowanych metod laboratoryjnych.
Oczekuje się, że oba pierścienie aromatyczne oraz sprzężony region propenamidowy będą w znacznym stopniu wpływały na profil absorpcji elektronowej związku.
Region fenylopropenamidowy tworzy rozbudowany sprzężony element strukturalny w Lemairamin. Region ten może przyczyniać się do charakterystycznej absorpcji ultrafioletowej i zachowania spektroskopowego w odpowiednich warunkach analitycznych.
W połączeniu z drugim pierścieniem aromatycznym podstawionym grupami metoksylowymi ta sprzężona architektura zapewnia kilka markerów optycznych i strukturalnych do porównawczej identyfikacji analitycznej.
Lemairamin jest dostarczany w postaci proszku laboratoryjnego. Właściwości w stanie stałym, takie jak krystaliczność, morfologia cząstek, wilgotność resztkowa i zawartość rozpuszczalników resztkowych, mogą zależeć od procesu produkcji i oczyszczania.
Laboratoria analityczne mogą w stosownych przypadkach wykorzystywać zachowanie podczas topnienia, analizę proszku lub porównanie spektroskopowe jako dodatkowe wskaźniki tożsamości.
Lemairamin może służyć jako jakościowy związek referencyjny w weryfikacji strukturalnej i porównawczych procedurach analitycznych obejmujących LC-MS, HPLC, NMR i spektroskopię w podczerwieni. Procedury laboratoryjne mogą obejmować porównanie czasu retencji, potwierdzenie masy cząsteczkowej oraz porównawcze profilowanie widmowe.
Lemairamin można strukturalnie sklasyfikować jako aromatyczny związek typu cynamamidu zawierający dwa aromatyczne regiony pochodzące od fenylu, sprzężony segment propenamidowy oraz dwa podstawniki metoksylowe.
Jego szkielet molekularny stanowi charakterystyczną architekturę aromatyczno-amidową do porównawczych procedur analitycznych obejmujących pokrewne materiały referencyjne typu cynamamidowego, fenetyloamidowego i aromatycznego podstawionego grupami metoksylowymi.
Jeden z pierścieni aromatycznych w Lemairamin zawiera sąsiadujące podstawniki metoksylowe, natomiast drugi pierścień aromatyczny stanowi część sprzężonego regionu fenylopropenamidowego.
Ten asymetryczny wzorzec podstawienia zapewnia rozróżnialne środowiska protonowe i węglowe, które mogą wspierać weryfikację strukturalną metodą NMR oraz poprzez porównanie chromatograficzne.
Struktura molekularna zawiera nienasycony region amidowy, w którym podwójne wiązanie węgiel-węgiel jest sprzężone zarówno z pierścieniem aromatycznym, jak i z funkcją karbonylową amidu.
Układ ten tworzy stosunkowo sztywną ścieżkę elektronową, która może wpływać na absorpcję ultrafioletową, odpowiedź jonizacyjną i zachowanie podczas fragmentacji.
Struktura Lemairamin zawiera jeden atom azotu i trzy atomy tlenu znajdujące się w chemicznie odmiennych środowiskach. Azot jest wbudowany w grupę amidową, natomiast atomy tlenu są rozmieszczone pomiędzy karbonylem amidu a dwoma podstawnikami metoksylowymi.
Te środowiska heteroatomów wpływają na polarność molekularną, zdolność do tworzenia wiązań wodorowych oraz charakterystykę spektroskopową.
Lemairamin zawiera jedną funkcję karbonylową w obrębie regionu amidowego. To środowisko karbonylowe wpływa na polarność molekularną i zapewnia charakterystyczny marker spektroskopowy.
Atom węgla karbonylowego może dawać charakterystyczny rezonans w NMR węgla, natomiast jego zachowanie drganiowe może powodować wyraźne pasmo absorpcji w podczerwieni.
Funkcja amidowa, atomy tlenu grup metoksylowych oraz sprzężony układ aromatyczny mogą wpływać na zachowanie podczas jonizacji w różnych warunkach analitycznych.
Skład fazy ruchomej, układ rozpuszczalników i parametry jonizacji mogą zatem wpływać na odpowiedź spektrometrii mas i zachowanie chromatograficzne.
Wzór cząsteczkowy C19H21NO3 zawiera jeden atom azotu w funkcji amidowej i trzy atomy tlenu rozmieszczone pomiędzy jedną grupą karbonylową a dwoma podstawnikami metoksylowymi.
Teoretyczny skład pierwiastkowy może wspierać weryfikację tożsamości w połączeniu ze spektrometrią mas i analizami spektroskopowymi.
Jako chemiczny materiał referencyjny Lemairamin może być stosowany do jakościowych porównań strukturalnych, rozwoju metod oraz analitycznej weryfikacji tożsamości w laboratoriach badających amidy aromatyczne, związki typu cynamamidu, aromaty podstawione grupami metoksylowymi lub pokrewne materiały referencyjne.
Powtarzalność analityczna zależy od spójnego przygotowania próbek, zwalidowanych parametrów aparatury, odpowiedniej dokumentacji referencyjnej oraz kontrolowanych warunków przechowywania.
Każda jednostka jest dostarczana w szczelnie zamkniętym opakowaniu laboratoryjnym zaprojektowanym w celu zachowania integralności materiału podczas przechowywania i transportu. Oznaczenie numeru partii wspiera identyfikowalność oraz wewnętrzną dokumentację w kontrolowanych środowiskach badawczych.
Opakowanie powinno pozostawać zamknięte, gdy materiał nie jest używany, i powinno być chronione przed wilgocią, nadmiernym ciepłem oraz bezpośrednim światłem.
Jaki jest numer CAS Lemairamin (WGX-50)?
Numer CAS to 56361-03-6.
Jaki jest PubChem CID Lemairamin?
Identyfikator związku PubChem to 1376042.
Jaki jest wzór cząsteczkowy Lemairamin?
Wzór cząsteczkowy to C19H21NO3.
Jaka jest masa cząsteczkowa Lemairamin?
Masa cząsteczkowa wynosi około 311,4 g/mol.
Jaka jest nazwa chemiczna Lemairamin?
Nazwa chemiczna to (E)-N-[2-(3,4-dimethoxyphenyl)ethyl]-3-phenylprop-2-enamide.
Do jakiej klasy strukturalnej należy Lemairamin?
Lemairamin jest aromatycznym związkiem amidowym zawierającym sprzężony region fenylopropenamidowy oraz grupę fenetylową podstawioną grupami metoksylowymi.
Ile atomów azotu zawiera Lemairamin?
Struktura molekularna zawiera jeden atom azotu.
Ile atomów tlenu zawiera Lemairamin?
Struktura molekularna zawiera trzy atomy tlenu.
W jakiej postaci dostarczany jest Lemairamin?
Jest dostarczany jako proszek laboratoryjny w szczelnie zamkniętym opakowaniu.
Czy ten produkt jest przeznaczony do stosowania u ludzi lub zwierząt?
Nie. Materiał jest dostarczany wyłącznie jako laboratoryjny związek referencyjny.
Zastrzeżenie:
Produkt jest dostarczany wyłącznie jako chemiczny materiał referencyjny do celów laboratoryjnych i analitycznych. Nie jest przeznaczony do spożycia przez ludzi ani zwierzęta. Nie jest przeznaczony do stosowania jako żywność, suplement diety, kosmetyk, produkt leczniczy ani do celów diagnostycznych lub terapeutycznych.
