pl
Koszyk
Phenibut hydrochloride (HCl) jest dostarczany przez Rexar jako chemiczny materiał referencyjny klasy badawczej do chemii analitycznej, weryfikacji strukturalnej oraz laboratoryjnych procedur porównawczych. Związek ten jest przeznaczony wyłącznie do kontrolowanych środowisk badawczych wymagających potwierdzonej tożsamości chemicznej, powtarzalnych właściwości analitycznych oraz spójnej dokumentacji referencyjnej.
Materiał klasy badawczej dystrybuowany przez Rexar na terenie Unii Europejskiej.
Phenibut HCl (CAS 3060-41-1) jest dostępny bezpośrednio poprzez sklep internetowy Rexar i dostarczany w szczelnym opakowaniu laboratoryjnym przeznaczonym do dystrybucji na terenie Unii Europejskiej.
Rexar Technical Compound Datasheet (PDF)
Karta charakterystyki substancji niebezpiecznej (SDS)
Phenibut jest fenylo-podstawioną pochodną kwasu gamma-aminomasłowego (GABA). Strukturalnie składa się z czterowęglowego szkieletu zawierającego zarówno grupę aminową, jak i grupę kwasu karboksylowego, połączonego z podstawieniem fenylowym w pozycji beta. Podstawienie to prowadzi do powstania hybrydowej cząsteczki łączącej cechy aminokwasów z aromatycznymi elementami strukturalnymi.
Związek może być klasyfikowany jako podstawiony analog aminokwasowy. Obecność zarówno grupy aminowej, jak i grupy kwasu karboksylowego nadaje cząsteczce właściwości amfoteryczne, podczas gdy pierścień fenylowy wprowadza aromatyczny charakter i hydrofobowe cechy strukturalne. Połączenie tych domen wpływa na właściwości fizykochemiczne i zachowanie analityczne.
Jako podstawiony analog kwasu gamma-aminomasłowego Phenibut zawiera pierwszorzędową grupę aminową oraz grupę kwasu karboksylowego w tym samym szkielecie molekularnym. Związki tego typu mogą wykazywać właściwości zwitterionowe zależnie od warunków pH. W formie soli stan protonacji grupy aminowej jest stabilizowany poprzez oddziaływanie z anionem chlorkowym.
Obecność zarówno kwaśnych, jak i zasadowych grup funkcyjnych prowadzi do specyficznego zachowania w różnych warunkach analitycznych. Stan protonacji, siła jonowa i środowisko rozpuszczalnika mogą wpływać na retencję chromatograficzną i odpowiedź spektroskopową.
Produkt jest dostarczany wyłącznie jako Phenibut hydrochloride (HCl). W formie soli hydrochloridowej grupa aminowa jest protonowana i związana z anionem chlorkowym. Tworzenie soli często poprawia stabilność, właściwości użytkowe i powtarzalność procedur analitycznych.
Identyfikatory chemiczne i właściwości molekularne mogą różnić się pomiędzy formą wolnego kwasu, wolnej zasady i soli. O ile nie zaznaczono inaczej, wszystkie dane referencyjne na tej stronie odnoszą się do soli hydrochloridowej (CAS 3060-41-1).
Sole hydrochloridowe są powszechnie stosowane w chemii analitycznej ze względu na określone właściwości krystaliczne i spójny skład elementarny. Obecność chlorku może być potwierdzana metodami analizy elementarnej.
Wzór molekularny C10H13NO2 (forma hydrochloridowa) opisuje strukturę opartą na wiązaniach kowalencyjnych, zawierającą atomy węgla, wodoru, azotu i tlenu ułożone w konfiguracji podstawionego aminokwasu. Pierścień fenylowy wnosi aromatyczną delokalizację elektronów π, podczas gdy alifatyczny łańcuch zawiera wiązania sigma tworzące szkielet kwasu masłowego.
Grupa aminowa i grupa kwasu karboksylowego generują charakterystyczne sygnały spektroskopowe. W protonowym NMR protony aromatyczne zwykle pojawiają się w zakresie przesunięć chemicznych odrębnym od protonów alifatycznych. Środowiska grup karboksylowych i aminowych mogą generować rozpoznawalne sygnały zależne od rozpuszczalnika i stanu protonacji.
Spektroskopia IR może ujawniać pasma absorpcji odpowiadające drganiom rozciągającym grup kwasu karboksylowego, grup N-H oraz drganiom pierścienia aromatycznego. Cechy te wspierają potwierdzenie struktury w środowisku laboratoryjnym.
Phenibut hydrochloride jest zazwyczaj spotykany jako biały krystaliczny proszek w standardowych warunkach laboratoryjnych. Krystaliczne formy soli często wykazują powtarzalne właściwości topnienia i określoną morfologię stanu stałego.
Parametry analityczne istotne w środowiskach laboratoryjnych mogą obejmować:
Podstawienie fenylowe wpływa na oddziaływania hydrofobowe podczas separacji chromatograficznej, natomiast jonowa forma soli może wpływać na rozpuszczalność w określonych warunkach analitycznych.
Phenibut hydrochloride jest zarejestrowany pod numerem CAS 3060-41-1 i indeksowany w międzynarodowych bazach danych chemicznych. Wpisy rejestrowe zwykle obejmują diagramy strukturalne, zapis SMILES, identyfikatory InChI oraz dane klasyfikacyjne odnoszące się do podstawionych pochodnych aminokwasów.
Phenibut hydrochloride może służyć jako jakościowy materiał referencyjny w procedurach laboratoryjnych obejmujących weryfikację strukturalną i analizę porównawczą podstawionych pochodnych aminokwasów.
Określona struktura molekularna i forma soli przyczyniają się do powtarzalnych właściwości analitycznych w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych.
Jako chemiczny materiał referencyjny klasy badawczej Phenibut hydrochloride jest dostarczany w szczelnym opakowaniu laboratoryjnym w celu zachowania integralności podczas przechowywania i transportu. Oznaczenia identyfikacyjne partii wspierają identyfikowalność w systemach dokumentacji laboratoryjnej.
Czy jest to forma hydrochloridowa (HCl)?
Tak. Materiał jest dostarczany wyłącznie jako Phenibut hydrochloride (HCl).
Jaki jest numer CAS Phenibut HCl?
Numer CAS soli hydrochloridowej to 3060-41-1.
Czy produkt jest przeznaczony do stosowania przez ludzi lub zwierzęta?
Nie. Produkt jest dostarczany wyłącznie jako laboratoryjny materiał referencyjny.
Czy produkt jest dostępny do wysyłki na terenie UE?
Tak. Materiały są dostarczane poprzez sklep internetowy Rexar w szczelnym opakowaniu laboratoryjnym.
Phenibut hydrochloride można umiejscowić w szerszej klasie podstawionych analogów kwasu gamma-aminomasłowego łączących szkielety aminokwasowe z podstawieniem aromatycznym. W chemii strukturalnej związki tego typu są często analizowane pod kątem wpływu podstawienia aromatycznego na właściwości fizykochemiczne w porównaniu z niepodstawionymi aminokwasami.
Szkielet kwasu gamma-aminomasłowego składa się z czterowęglowego łańcucha zakończonego grupą kwasu karboksylowego, z grupą aminową zlokalizowaną w pozycji gamma. W Phenibut wprowadzenie grupy fenylowej w pozycji beta prowadzi do zmodyfikowanego szkieletu węglowego zawierającego zarówno domeny alifatyczne, jak i aromatyczne. Ta modyfikacja strukturalna zmienia masę cząsteczkową, profil steryczny i zachowanie analityczne w porównaniu z prostymi aminokwasami.
Pochodne aminokwasowe zawierające podstawienie aromatyczne często wykazują zmienioną retencję chromatograficzną w porównaniu z całkowicie alifatycznymi analogami. W układach chromatografii cieczowej odwróconej fazy pierścienie aromatyczne mogą zwiększać oddziaływania hydrofobowe z fazą stacjonarną, wpływając tym samym na czas retencji przy kontrolowanych gradientach rozpuszczalników. Jonowy charakter soli hydrochloridowej dodatkowo wpływa na zachowanie w wodno-organicznych fazach ruchomych.
Z punktu widzenia weryfikacji strukturalnej podstawione analogi GABA mogą być rozróżniane przy użyciu połączonych technik spektroskopowych i chromatograficznych. Widma protonowego NMR zwykle wykazują charakterystyczne sygnały protonów aromatycznych oddzielone od protonów alifatycznych. Grupy metylenowe szkieletu kwasu masłowego generują rozpoznawalne sygnały odróżnialne od środowiska pierścienia fenylowego. Analiza 13C NMR może dodatkowo potwierdzać wzorce podstawienia i integralność szkieletu węglowego.
W spektroskopii IR obecność zarówno grup aminowych, jak i karboksylowych prowadzi do charakterystycznych pasm absorpcji. Grupa kwasu karboksylowego może wykazywać określone drgania rozciągające, natomiast protonowana grupa aminowa w formie hydrochloridowej może generować rozróżnialne pasma związane z N-H. Aromatyczne drgania C-H i drgania pierścienia dostarczają dodatkowego potwierdzenia strukturalnego.
Forma hydrochloridowa odgrywa istotną rolę w spójności materiału i powtarzalności analitycznej. Tworzenie soli stabilizuje protonowaną grupę aminową i prowadzi do powstania określonego związku jonowego zawierającego chlorek jako przeciwjon. W analizie elementarnej zawartość chlorku może być potwierdzana wraz z procentową zawartością węgla, wodoru i azotu.
Krystaliczne formy soli często wykazują powtarzalne właściwości topnienia i określoną higroskopijność w kontrolowanych warunkach wilgotności. Przechowywanie w szczelnych pojemnikach chroni przed absorpcją wilgoci i wspiera zachowanie spójności materiału przez dłuższy czas.
W porównaniu z pokrewnymi podstawionymi aminokwasami różnice we wzorze podstawienia i obecności fragmentu aromatycznego definiują klasyfikację rejestrową i deskryptory molekularne. Międzynarodowe rejestry chemiczne zawierają identyfikatory strukturalne, takie jak zapisy SMILES i kody InChI, zapewniające maszynowo odczytywalne reprezentacje cząsteczki dla potrzeb dokumentacji i odniesień bazodanowych.
Połączenie funkcjonalności aminokwasowej, podstawienia aromatycznego i określonej formy soli sprawia, że Phenibut hydrochloride stanowi strukturalnie charakterystyczny małocząsteczkowy związek chemiczny. Cechy te stanowią podstawę jego zastosowania jako chemicznego materiału referencyjnego w kontrolowanych środowiskach laboratoryjnych ukierunkowanych na weryfikację analityczną i porównanie strukturalne.
Produkt jest przeznaczony wyłącznie do zastosowań laboratoryjnych i badawczych. Nie jest przeznaczony do spożycia przez ludzi ani zwierzęta, ani do zastosowań medycznych, diagnostycznych lub terapeutycznych. Użycie ogranicza się do odpowiednich środowisk badawczych.
